[MCA] Intro-Ellowen

posted on 22 Feb 2015 00:53 by noru in MCA

 

 

 

 

เอนทรีย์นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
อาคารหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ในประเทศอังกฤษ ถูกปกคลุมด้วยหิมะร่วงหล่นลงมา
เสียงเดินเร็วๆมาตามทางเดินหลังจากได้รับโทรศัพท์จากคนๆหนึ่ง
เด็กสาวผมทองในชุดเครื่องแบบรีบทิ้งการฝึกยิงปืนวันนี้ออกมาทันที กระทั่งที่ป้องกันเสียงก็ยังเผลอถือติดมือมา
ในคราวแรกเมื่อหลายเดือนก่อนที่ไม่มีโอกาสได้เจอ เธอรู้สึกอยากจะงอนเล็กๆ ..ไม่พบหน้าคงจะดี
แต่เวลาผ่านไปนานจนทนไม่ได้ รู้แค่อีกฝ่ายหายไปอยู่ในที่ๆไม่อาจติดต่อได้
 
 
 
แกร่ก..
 
 

 
 
 
 
ประตูเปิดออก เอลโลเวน แวนโล จ้องมองชายหนุ่มผมสีเงินตรงหน้า
ทั้งๆที่หายไปนานแต่กลับยิ้มแย้มให้เธอเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น ขี้โกง..เหมือนทุกครั้ง
ถึงใบหน้าของเธอจะไม่แสดงความรู้สึก แต่ดวงตาสีฟ้าก็บอกชัดเจนว่าดีใจมาก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
รู้ตัวอีกที ก็เดินเข้าไปเกาะเสื้อคนตรงหน้าด้วยความเคยชินจนได้
 
 
"มาแล้วเหรอ.."
 
 
แวนยิ้มมองอย่างเอ็นดู "อืม.. กลับมาแล้วครับ"
 
 
 
 
 
 
ดีใจ..
 
 
โกรธไม่ลงหรอก ก็เขาเป็นพี่ที่เธอรักมากอีกคนนี่นา..
แค่ได้ยินเสียงที่ไม่ได้ยินมานานก็ดีใจขนาดนี้
 

.
 
.
 
.
 
 
เอลโลเวนเงยมองแวนเงียบๆ ระหว่างที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของเธอ
แน่นอนว่าจัดไว้เรียบร้อยเหมือนเดิม แถมได้ช่วยจัดห้องบนสุดของอาคารของพี่อีกคนอยู่บ่อยครั้ง
 
 
"ท่านรองไม่อยู่เหรอครับ..?" ชายหนุ่มก้มมองถามยิ้มๆไม่จริงจังนัก
แต่เพราะจริงๆแล้ว..ที่เขาต้องกลับมาก็เพราะถูกเรียกทั้งบังคับให้มาอยู่เรื่อย
ด้วยจดหมายสั้นๆกับเหตุผลง่ายๆว่า 'อยากเห็นหน้า' เท่านั้นเอง
 
 
'เอาแต่ใจ...'
แวนนึกบ่นถึงผู้ปกครองของตน ที่ตอนนี้อยู่ในตำแหน่งรองผบ. ก็..แถวๆนี้
ตั้งแต่ไปเรียนก็นานมากแล้วจนคราวนี้จะไม่มาคงไม่ได้ ถือว่าครั้งนี้เขาอย่างจะมาเองแล้วกัน
นี่ละมั้ง...ที่ว่าปิดเทอมของนักเรียนไม่ได้มีกันบ่อยๆ
 
 
"อีกไม่กี่ชม.ก็คงกลับมาค่ะ.."
เอลได้แต่นั่งคิดเงียบๆ ว่าอีกฝ่ายดูผอมไปเยอะและดูเหนื่อยลงกว่าครั้งล่าสุดที่ได้เจอ

หลังจากได้รู้ข่าวข้อตกลงระหว่างแวนกับคนๆนั้น คงทำให้โหมงานหนักกว่าปกติ


จะเรื่องต้องจัดการใครสักคนเพื่อเข้าไปแทนที่ ต่อมาก็ไปเรียน…?

ทำไมต้องยอมทำแบบนั้น เธอก็ไม่เข้าใจความคิดของผู้ชายนักหรอก..

เคยนึกจะพูด แต่รู้สึกได้ว่าเธอไม่อยู่ในฐานะที่จะห้ามเรื่องนี้ได้

 
 

“..ที่ๆอยู่ตอนนี้เป็นรร. ..?”


“ครับ.. มาเซีย น่ะ”


สายตามองนิ่งว่าไม่คุ้นหู “..สนุกมั๊ย?”


“...” นิ่งคิดแล้วยิ้ม “ก็ดีนะ..”

 


 

 

 

.....

 

 


 

 

ยิ้มแบบนั้น..โกหก


สำหรับฉันแล้ว การที่อีกฝ่ายได้ไปอยู่ในที่ๆปลอดภัยน่าจะทำให้สงบลงมากและได้พักผ่อน

แต่ด้วยนิสัยของคนตรงหน้า..คงคล้ายกับโดนขังและยิ่งขวางทางที่จะไปให้ช้าลง

ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลไม่ได้บอกอะไร แต่ในใจกลับบอกปฏิเสธชัดเจนเหมือนอยากหนีออกมาเร็วๆ

...หรืออาจมีสาเหตุอื่นด้วย

 


 

 

 

"ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว อีกสองสามวันผมคงต้องกลับไปอีกแล้วล่ะ.."

 

 


 

 

 

.....

 

 

 

 

 

 

"แวน..ถ้าอยากติดต่อไปที่รร. ต้องทำยังไงเหรอ..?"

 

 


 

 

 

 

 

 

 


 
 

ชายร่างสูงเรือนผมสีดำสนิทในชุดเครื่องแบบ หยิบจม.ที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู

 

คนอื่นๆมองรองผบ.ของพวกเขาอย่างหวาดๆว่าจะโดนลงโทษหรือไม่ ที่ห้ามเจ้าของจม.ไม่ได้
ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆนอกจากมองออกไปนอกหน้าต่าง

 วางจดหมายที่ขอไปเรียนที่รัสเซียเหมือนกับน้องชายอีกคน ห้ามไปก็เท่านั้น..

 

 

 

 


เอล : 'ถ้าฉันมีประโยชน์บ้างก็คงดี..'

 

 

 

 

End

 

 

 

 

 

 

สรุป  เอลรู้จักมาเซียจากแวนแล้วตามไปเพราะเป็นห่วงและอยากช่วยอะไรบ้าง

อื่นๆที่เห็นเหตุผลพลอยได้คือ เธอยังมองหาเส้นทางชีวิตอยู่ว่าจะเป็นอะไรต่อไปดี

รวมถึงจะได้ฝึกฝนหลายๆอย่างที่เป็นประโยชน์กับที่ทำงานของพี่ชาย(แท้ๆ) เช่นการต่อสู้

แล้วคงได้รู้จักมาเฟีย หรือวงการนี้มากขึ้น ต่อไปจะตัดสินใจทำอะไรก็รอกันต่อไป

แวนไม่ได้บอกให้รู้จักมาเซียเพื่อให้ตามไปด้วย แต่บอกเพราะนึกว่าเธออาจอยากติดต่อมาเฉยๆ

 

 


 

 

 

ขอบคุณที่แวะเวียนมาครับ


 

 

 

NORU

 

 

 

Tags: mca 1 Comments